Wenecka rezydencja pośród trewizańskiej wsi, gdzie światło, cisza i proporcja zachowały niemal niezmienioną równowagę przez sześć stuleci.
Dzieje posiadłości sięgają XVI wieku, gdy Trevisan — starożytny wenecki ród patrycjuszowski — skupili w Vascon rozległy majątek ziemski i pierwszą siedzibę pańską: pierwotny zrąb, na którym wyrośnie dzisiejsza willa. Dziedzictwo władzy, ziemi i autorytetu rodu wyznacza początek historii willi.
W 1644 roku Marietta Trevisan, jedyna dziedziczka głównej gałęzi rodu, poślubiając Zuanne Loredana (1610–1699), wniosła mu w posagu dobra w Vascon. Posiadłość przeszła w ten sposób do gałęzi Loredanów zwanej «di San Vio»: jednej z najznakomitszych rodzin Republiki, związanej z trzema dożami i mającej dać willi jej imię.
Loredanowie dali Wenecji trzech dożów: Leonardo Loredan (1501–1521), doża weneckiego renesansu uwieczniony na portrecie Giovanniego Belliniego; Pietro Loredan (1567–1570), postać politycznej równowagi w latach wojny cypryjskiej; oraz Francesco Loredan (1752–1762), doża ostatniego blasku Serenissimy. Willa nosi to dziedzictwo w swoim imieniu.
Decydujący moment dla willi nadchodzi wraz z Cavaliere Antonio Loredanem (1666–1748), bohaterem zwycięskiej obrony Corfù przed osmańskim oblężeniem latem 1716 roku i wybitną postacią weneckiego życia publicznego, uhonorowanym tytułem Kawalera Świętego Marka. To on przekształca rezydencję w dom najwyższej rangi reprezentacyjnej — harmonijny, sceniczny, pomyślany, by gościć znamienitych przybyszów i odzwierciedlać prestiż rodu. Wielki miłośnik muzyki, jest niemal na pewno zleceniodawcą Juditha Triumphans Antonia Vivaldiego — sakralno-militarnego oratorium skomponowanego dla uczczenia weneckiego zwycięstwa nad Turkami.
Nazajutrz po nobilitacji Antonio i jego brat Alvise podjęli radykalną przebudowę zespołu — z tradycyjnej siedziby rolniczej w dom najwyższej rangi reprezentacyjnej. Założenie uczyniono rygorystycznie symetrycznym: korpus główny ujęto dwiema barchesse z podcieniami, w całości boniowanymi, ustawionymi w jednej linii fasady. Najśmielszym pomysłem było otwarcie czoła wielkiej sali w czterokolumnową loggię jońską, zwieńczoną klasycznym w każdym calu frontonem palladiańskim — sceniczne połączenie ogrodu z salą, o niemal neoklasycznym duchu avant la lettre.
Sercem willi jest wielka, dwukondygnacyjna sala, pokryta freskami około 1720 roku przez Girolama Brusaferra, Niccolò Bambiniego oraz emiliańskich mistrzów perspektywy. Cykl, poświęcony Eneidzie i dziejom Rzymu, uchodzi za jeden z najznakomitszych przykładów baroku w Veneto. Pionowość przestrzeni, światło i bogactwo scen tworzą wnętrze o rzadkiej intensywności, dopełnione dwoma kutymi balkonami-«orkiestrami» na obu krańcach, które czyniły z niej także wyborną salę muzyczną.
Konsekrowane 24 października 1719 roku przez biskupa Treviso Fortunata Morosiniego, oratorium ma plan kolisty z prezbiterium o potrójnej absydzie — unikat w weneckiej architekturze sakralnej wczesnego XVIII wieku. Jego lauretańskie wezwanie nawiązuje do publicznego ślubu złożonego Dziewicy przez Serenissimę podczas oblężenia Corfù. Położenie, nieco odsunięte od willi, tworzy harmonijny dialog między duchowością, krajobrazem a architekturą.
W XIX wieku willa przechodzi w posiadanie Valierów, kolejnego weneckiego rodu patrycjuszowskiego, słynącego z wyrafinowanego smaku i artystycznego mecenatu. Obecność Valierów zapewnia ciągłość, troskę i ewolucję szanującą pierwotną tożsamość rezydencji.
W latach powojennych willę nabywa rodzina Perocco di Meduna, która podejmuje gruntowną restaurację konserwatorską. Ich interwencja przywraca zespołowi integralność architektoniczną i krajobrazową, zachowując wenecki duch rezydencji oraz jej powołanie do piękna, proporcji i dyskrecji.
